Marieke (35) haar dochter Marelinde was vier toen ze in 2020 erg ziek werd van een meningokokkeninfectie. De mentale impact van de ziekenhuisopname was enorm.
“Midden in de nacht riep mijn dochter me. Ze had overgegeven en moeite om op te staan door pijn in haar benen. ’s Ochtends had ze hoge koorts en een vreemd vlekje in haar oog.” Op advies van de huisarts werd in het ziekenhuis een bloedonderzoek gedaan, maar werd nog geen diagnose gesteld. Na thuiskomst begon Marelinde te ijlen, ze hield niks meer binnen en had een paar kleine rode vlekken op haar lichaam. “
Snel achteruit
“In het ziekenhuis ging Marelinde snel achteruit. Ze sprak wartaal, kreeg nog meer rode vlekken en had veel pijn. Ook was ze erg bang. Door nierfalen raakte Marelinde buiten bewustzijn en kreeg ze moeite met ademhalen. “Toen ze nergens meer op reageerde en naar adem hapte, dachten we echt dat we haar kwijt zouden raken.”
Altijd aanwezig
In het ziekenhuis week Marieke amper van de zijde van haar dochter. “Ik wilde er voor haar zijn op het moment dat ze wakker zou worden. Achteraf heeft Marelinde me verteld dat ze heeft gemerkt dat ik bij haar was.”
Verwerking
In die periode was er weinig ruimte voor emotionele verwerking van de gebeurtenissen. “Toen Marelinde weer thuiskwam werd duidelijk wat de mentale impact was van de ziekenhuisopname. “Ik raakte elke keer in paniek als ik een ambulance hoorde en ik maakte me constant zorgen om Marelindes gezondheid.” De coronapandemie die vlak na Marelindes opname volgde, was dan ook een zeer angstige tijd.
Nu gaat het beter met Marieke. “Therapie heeft me erg geholpen, maar ik denk nog steeds veel na over de tijd in het ziekenhuis.”
